Niedoczynność tarczycy: co to jest, objawy i leczenie

Niedoczynność tarczycy (hypothyreoza) to stan, w którym gruczoł tarczowy nie produkuje wystarczającej ilości kluczowych hormonów: tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3). Ponieważ hormony te regulują metabolizm niemal każdej komórki w organizmie, ich niedobór prowadzi do ogólnego spowolnienia funkcji całego ciała. Niedoczynność tarczycy jest jedną z najczęściej występujących chorób gruczołów dokrewnych. Dotyka około 4–5% populacji, przy czym znacznie częściej diagnozowana jest u kobiet (stosunek kobiet do mężczyzn wynosi około 5:1), a jej częstość wzrasta wraz z wiekiem.

Objawy niedoczynności tarczycy

Objawy niedoczynności tarczycy rozwijają się stopniowo i mogą przez długi czas pozostawać niespecyficzne. Są one bezpośrednim następstwem spowolnienia procesów metabolicznych w organizmie:

Ogólne

  • Przewlekłe zmęczenie, nadmierna senność i ogólne osłabienie, często niewspółmierne do podejmowanej aktywności fizycznej.
  • Ciągłe uczucie zimna i zmniejszona tolerancja niskich temperatur.
  • Niewyjaśniony przyrost masy ciała, nawet bez zmian w nawykach żywieniowych.
  • Odczuwalne spowolnienie zarówno w sferze ruchowej, jak i procesach myślowych.

Skóra, włosy, paznokcie

  • Skóra staje się sucha, szorstka w dotyku, często przybiera blady lub żółtawy odcień.
  • Występuje nadmierne wypadanie włosów, zauważalne zwłaszcza w zewnętrznych częściach brwi.
  • Paznokcie stają się kruche i łamliwe.
  • Pojawia się obrzęk śluzakowy (myxoedema) – typowe, twarde i niepodatne na ucisk obrzęki, szczególnie widoczne na twarzy, powiekach i nogach.

Układ krążenia

  • Bradykardia, czyli spowolniona akcja serca.
  • Podwyższone ciśnienie rozkurczowe.
  • Zwiększone ryzyko rozwoju miażdżycy oraz innych chorób sercowo-naczyniowych, wynikające z podwyższonego poziomu cholesterolu.

Układ nerwowy i psychika

  • Problemy z koncentracją i pamięcią, określane często jako „mgła mózgowa”.
  • Depresja oraz ogólne obniżenie nastroju.
  • Neuropatia obwodowa, objawiająca się mrowieniem i drętwieniem kończyn.
  • Zespół cieśni nadgarstka, często spowodowany obrzękiem tkanek.
  • Ogólne spowolnienie odruchów.

Układ rozrodczy

  • U kobiet występują zaburzenia miesiączkowania, takie jak nieregularne, nadmiernie obfite krwawienia lub ich całkowity brak.
  • Mogą pojawić się problemy z płodnością oraz zwiększone ryzyko poronienia.
  • U mężczyzn obserwuje się obniżone libido.

Przewód pokarmowy

  • Częste zaparcia.
  • Wzdęcia.

Badania laboratoryjne

  • Podwyższony poziom TSH (tyreotropiny), co wskazuje na próbę stymulacji tarczycy przez przysadkę.
  • Obniżone stężenia wolnych hormonów tarczycy: FT4 i FT3.
  • Zwiększone wartości LDL-cholesterolu oraz trójglicerydów.
  • Obecność niedokrwistości.

Przyczyny niedoczynności tarczycy

Pierwotna (choroba tarczycy)

  • Choroba Hashimoto (Hashimoto's thyroiditis) — stanowi najczęściej występującą przyczynę w regionach o odpowiednim spożyciu jodu. Jest to autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, w którym autoprzeciwciała (anty-TPO, anty-Tg) atakują i niszczą tkankę tarczycową.
  • Stan po przebytej operacji tarczycy, obejmującej jej częściowe lub całkowite usunięcie.
  • Konsekwencje leczenia jodem radioaktywnym, stosowanego w przypadku tyreotoksykozy lub raka tarczycy.
  • Niedobór jodu, obecnie rzadszy w Polsce od lat 90. XX wieku dzięki obowiązkowemu jodowaniu soli.
  • Poporodowe zapalenie tarczycy.
  • Przyjmowanie niektórych leków, takich jak amiodaron (bogaty w jod), lit czy interferon.

Wtórna i trzeciorzędowa (przysadka lub podwzgórze)

  • Niedoczynność przysadki, charakteryzująca się brakiem wydzielania TSH, pomimo prawidłowo funkcjonującej lub uszkodzonej tarczycy.
  • Obecność guzów przysadki, przebyte zabiegi neurochirurgiczne lub radioterapia w okolicy przysadki.

Subkliniczna (utajona)

  • Stwierdza się podwyższony poziom TSH (zazwyczaj powyżej 4,5 mIU/L) przy jednoczesnym prawidłowym stężeniu wolnej tyroksyny (FT4).
  • Pacjent może nie odczuwać żadnych objawów lub są one minimalne.
  • Istnieje ryzyko progresji do jawnej niedoczynności tarczycy, szczególnie w przypadku współistnienia choroby Hashimoto.

Diagnostyka

Rozpoznanie niedoczynności tarczycy opiera się na kompleksowej ocenie, uwzględniającej:

  • TSH — jest to podstawowe badanie przesiewowe, a jego podwyższony poziom stanowi kluczowy sygnał alarmowy.
  • FT4 (wolna tyroksyna) — badanie to służy potwierdzeniu niedoczynności, gdy jego poziom jest obniżony przy jednocześnie podwyższonym TSH.
  • Przeciwciała anty-TPO i anty-Tg — ich obecność jest pomocna w diagnostyce choroby Hashimoto.
  • USG tarczycy — pozwala na ocenę struktury, echostruktury oraz rozmiarów gruczołu. W przypadku choroby Hashimoto często obserwuje się niejednorodny, hipoechogeniczny miąższ.
  • Lipidogram, morfologia krwi, poziom glukozy — badania te są wykonywane w celu oceny ewentualnych powikłań metabolicznych związanych z niedoczynnością tarczycy.

Leczenie niedoczynności tarczycy

Suplementacja hormonów tarczycy

Podstawową metodą leczenia jest suplementacja hormonów tarczycy, a konkretnie lewotyroksyny (LT4) — syntetycznego hormonu T4, który jest chemicznie identyczny z naturalną tyroksyną produkowaną przez organizm.

  • Dostępne preparaty to m.in. Euthyrox, Letrox, Synthroid.
  • Dawkowanie jest zawsze ustalane indywidualnie dla pacjenta, zazwyczaj rozpoczyna się od małych dawek, stopniowo je zwiększając.
  • Lek należy przyjmować rano, na czczo, 30–60 minut przed pierwszym posiłkiem, popijając wodą.
  • Kontrolne badanie poziomu TSH wykonuje się po 6–8 tygodniach od każdej zmiany dawki leku. Docelowy poziom TSH wynosi zazwyczaj 0,5–2,5 mIU/L, natomiast u kobiet w ciąży powinien być niższy niż 2,5 mIU/L.
  • W większości przypadków, szczególnie przy chorobie Hashimoto oraz po tyreoidektomii (usunięciu tarczycy), leczenie jest dożywotnie.

Dodatkowe aspekty leczenia

  • W niektórych przypadkach zaleca się suplementację selenu, który odgrywa rolę w konwersji T4 do T3, zwłaszcza u pacjentów z chorobą Hashimoto.
  • Ważne jest również wyrównanie ewentualnych niedoborów żelaza i witaminy D, które często współistnieją z niedoczynnością tarczycy.
  • Dieta: w przypadku choroby Hashimoto zazwyczaj nie ma konieczności restrykcji jodu. Zaleca się natomiast umiarkowane spożycie goitrogenów (substancji wolotwórczych obecnych np. w kapuście czy brokułach), choć bez nadmiernych ograniczeń.
  • Regularna kontrola lipidogramu jest istotna, ponieważ poziomy cholesterolu często normalizują się po skutecznym wyrównaniu poziomu hormonów tarczycy.

Subkliniczna niedoczynność tarczycy

Leczenie subklinicznej niedoczynności tarczycy jest rozważane w sytuacjach takich jak: poziom TSH powyżej 10 mIU/L, występowanie objawów klinicznych, ciąża lub jej planowanie, a także obecność chorób sercowo-naczyniowych.

Kiedy zgłosić się do specjalisty?

Należy skonsultować się z endokrynologiem lub lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej w następujących sytuacjach:

  • Odczuwasz przewlekłe zmęczenie, zauważasz niewyjaśniony przyrost masy ciała lub ciągłe uczucie zimna.
  • Występują u Ciebie nieregularne miesiączki lub trudności z zajściem w ciążę.
  • Wyniki badania TSH wykazały podwyższone wartości.
  • Masz zdiagnozowaną chorobę Hashimoto lub w Twojej rodzinie występowały choroby tarczycy.

W Neuromedica oferujemy profesjonalne konsultacje endokrynologiczne i neurologiczne. Specjalizujemy się w diagnozowaniu i leczeniu niedoczynności tarczycy oraz jej neurologicznych powikłań, takich jak neuropatia czy zaburzenia nastroju.