Tachykardia to stan, w którym serce pracuje w przyspieszonym rytmie, przekraczając 100 uderzeń na minutę w stanie spoczynku. Stanowi jedną z najczęściej występujących arytmii serca, a jej przyczyny mogą być zarówno całkowicie niegroźne (jak intensywny wysiłek fizyczny, silny stres czy spożycie kofeiny), jak i te wymagające natychmiastowej interwencji medycznej (takie jak choroby serca, nadczynność tarczycy czy zaburzenia elektrolitowe). Należy pamiętać, że samo przyspieszenie akcji serca nie zawsze świadczy o chorobie. Serce w naturalny sposób zwiększa swoją częstotliwość bicia podczas wysiłku fizycznego, silnych emocji czy gorączki. O tachykardii patologicznej mówimy natomiast wtedy, gdy przyspieszone bicie serca pojawia się bez uchwytnej przyczyny, w spoczynku, lub gdy towarzyszą mu nieprzyjemne dolegliwości.
Dolegliwości związane z tachykardią mogą mieć zróżnicowane nasilenie – od subtelnie wyczuwalnych po bardzo intensywne, co często zależy od jej podłoża oraz konkretnego typu. Do najczęściej zgłaszanych objawów należą:
Silny ból w klatce piersiowej, któremu towarzyszą tachykardia i duszność, stanowi sygnał alarmowy i wymaga natychmiastowego wezwania pomocy medycznej. Może to być bowiem objaw zawału serca lub zatorowości płucnej.
Klasyfikacja tachykardii odbywa się przede wszystkim na podstawie miejsca w sercu, z którego wywodzą się nieprawidłowe impulsy elektryczne. Wyróżniamy następujące typy:
Istnieje wiele czynników mogących prowadzić do rozwoju tachykardii. Przyczyny tachykardii można podzielić na te związane bezpośrednio z sercem oraz te o podłożu pozasercowym.
Sercowe (kardiologiczne):
Pozasercowe (inne schorzenia i czynniki):
W przypadku podejrzenia tachykardii, kluczowe jest przeprowadzenie szeregu badań diagnostycznych, które pozwolą na precyzyjne określenie jej rodzaju i przyczyny. Do podstawowych procedur należą:
Skuteczne leczenie tachykardii jest ściśle uzależnione od jej konkretnego typu oraz od ustalenia pierwotnej przyczyny. Poniżej przedstawiamy główne metody terapeutyczne:
W przypadku napadowej tachykardii nadkomorowej, pacjenci mogą spróbować zastosować manewry wagalne. Są to proste techniki, takie jak próba Valsalvy (polegająca na silnym parciu, podobnym do tego przy oddawaniu stolca) lub zanurzenie twarzy w zimnej wodzie, które mogą pomóc w przerwaniu nagłego epizodu przyspieszonego bicia serca.
Leczenie farmakologiczne opiera się na stosowaniu leków antyarytmicznych. Do najczęściej wykorzystywanych należą beta-blokery, blokery kanałów wapniowych, digoksyna czy amiodaron. Ich działanie polega na spowalnianiu rytmu serca lub zapobieganiu nawrotom arytmii. Wybór odpowiedniego leku jest zawsze dostosowywany do indywidualnego przypadku i rodzaju tachykardii.
Ablacja przezskórna (zwana również ablacją katetrową) to inwazyjna procedura, której celem jest zniszczenie (ablacja) patologicznych ognisk w sercu, odpowiedzialnych za generowanie arytmii. Metoda ta jest uznawana za leczenie z wyboru w napadowej tachykardii nadkomorowej, a jej skuteczność osiąga bardzo wysoki poziom, sięgający 90–95%.
Jeżeli tachykardia stanowi jedynie objaw innej, współistniejącej choroby (takiej jak nadczynność tarczycy, niedokrwistość czy odwodnienie), wówczas kluczowe jest skupienie się na leczeniu schorzenia podstawowego. W większości przypadków skuteczne wyleczenie pierwotnej przyczyny prowadzi do normalizacji rytmu serca.
Niektóre objawy tachykardii wymagają pilnej konsultacji lekarskiej. Zdecydowanie zaleca się wizytę u kardiologa, jeśli zaobserwujesz którykolwiek z poniższych sygnałów:
W placówce Neuromedica zapewniamy kompleksowe konsultacje kardiologiczne oraz przeprowadzamy kluczowe badania diagnostyczne, takie jak EKG i holter EKG. Są to procedury niezbędne do precyzyjnej oceny rodzaju oraz ustalenia przyczyny tachykardii.